یک شیعه با ابو بکر بیعت نمی کند،در حکومت عمر ساکت نمی شنیند

 و حتی در جنگ برایش چاره اندیشی نخواهد کرد، از عثمان خلیفه در

 برابر انقلابیونی که مردی همچون عمار رهبر آنان است با تمام وجود

به دفاع نمی پردازد وحتی دو فرزندش را به نگهبانی به در خانه عثمان

 وحتی شمشیر کشیدندر برابر مهاجمین نمی نگارد، و فرزند ابوبکر را

 به چنان پست حساسی(حکومت مصر) نمی گذارد، و او را فرزند خود

نمی خواند ودر شورای عمرشرکت نمیکند.این ها همه دلایلی است

که نشان میدهد که:

 علی شعیه نبود چون اگر شعیه بود علی نبود

چه میگویم!اسلام نبود

جهان افرینا:

هر آنچه که از من می گیری فدای تو باد ، اما جانم را چنان عزیر ساز که

 چون از من گرفتی،چنان باشد که گرامی ترین و نخستین هستی می باشد

 که از من می ستانی،و آن اولین نعمتی از نعمات خود-که به من  باز

 می گردانی-بگردان.

به روزگار فتنه و فساد،همچون نوزاد اشتران باش که نه بتوان بر

پشتشان نشست،و نه از پستانشان شیر دوشید و نوشید.